گزارش هفتگی گروه مالی کیان منتشر شد

بورسی‌ها از دولت فاصله بگیرند

بورسی‌ها از دولت فاصله بگیرند
  • افزودن به علاقه‌مندی‌ها
  • اشتراک‌گذاری
  • 1 پسندیدن
صد و شصت و دومین گزارش هفتگی گزارش مالی کیان منتشر شد. در این گزارش به بررسی عملکرد دولت در راستای مسائل اقتصادی و شرایط سرمایه‌گذاری با این شرایط پرداخته شد. در این گزارش نظر بر این است که با توجه به اتفاقاتی که در مدت اخیر رخ داده است، بهتر است در شرکت‌هایی سرمایه‌گذاری کنیم که فاصله بیشتری از دولت داشته باشند.

بیشتر کردن فاصله از دولت در انتخاب‌های سرمایه‌گذاری: مشکلات معیشتی حاد مردم، گرفتاری دولت در تامین بودجه خود و تمایل به اقدامات فوری و از بالا به پایین برای جبران بی‌عملی دولت گذشته در مدت زمانی کوتاه، سبب شده تا پیگیری سیاست‌های آزادسازی اقتصادی و توجه به رشد اقتصادی از مجرای رشد درونزای بنگاه‌ها - که سیاست‌هایی درست ولی بلندمدت‌اند - مورد توجه دولت نباشد. تبارشناسی سیاسی افراد موثر در این دولت نیز با سیاست‌های بلندمدتِ ضامن رشد اقتصادی از جمله آزادسازی اقتصادی، همخوانی ندارد. با توجه به مجموعه رفتارهایی که بخصوص از آذرماه امسال جاری و با انتشار لایحه بودجه، از ارکان حاکمیت دولتی کشور دیدیم، به نظر می‌رسد لازم است تا قانون حفظ فاصله حداکثری از دولت را به عنوان یکی از قوانین سرمایه‌گذاری، به صورت جدی‌تری در چشم‌اندازهای سرمایه‌گذاری خود در نظر بگیریم. در انتخاب اهداف سرمایه‌گذاری، در کنار مواردی که قبلا به آنها اشاره شده بود، میزان نزدیکی و دوری از دست‌اندازی دولتی را بیشتر از قبل مدنظر قرار می‌دهیم و به بنگاه‌هایی که فاصله بیشتری از دولت داشته باشند، امتیاز بیشتری برای سرمایه‌گذاری می دهیم. این چک‌لیست، می‌تواند راهنمای عمل باشد:

1- محصول بنگاه، تا چه اندازه ضروری و مورد مصرف عموم مردم است؟ هر چه ضروری‌تر، پرریسک‌تر. (دارو، روغن خوراکی، قندوشکر، لاستیک)

2- آیا محصول بنگاه، با سیاست اعلام شده‌ای از دولت در ارتباط است؟ مثلاً سیمان با سیاست ساخت مسکن 4 میلیونی دولت، و یا اوره در مورد سیاست تامین نهاده‌های ارزان‌قیمت کشاورزی. هرچه مرتبط‌تر، پر‌ریسک‌تر.

3- آیا بنگاه در حال حاضر، کمک قابل‌توجهی یا یارانه با‌اهمیتی از دولت دریافت می‌کند؟ نهاده‌های تولید ارزان و یارانه‌ای و یا حتی معافیت مالیاتی، را باید ابزارهای تامین مالی آینده دولت دانست. هر چه کمک بیشتر، ریسک بیشتر.

4- آیا دولت یا شرکت‌های دولتی خریدار محصولات بنگاه‌اند (مانند صنایع حفاری، نیروگاه، اوره کشاورزی وحتی پالایشگاه)؟

5- آیا بنگاه امکان صادرات دارد؟ هرچه بنگاه بیشتر مجبور به فروش داخلی باشد، امکان و انگیزه دولت برای قیمت‌گذاری و تحمیل بیشتر است.

در انتخاب اهداف سرمایه‌گذاری، با بدبینی بیشتری ریسک‌هایی تحمیلی احتمالی دولت بر بنگاه‌ها را رصد می‌کنیم و وزن بیشتری به این نگرش، در انتخاب‌های آینده خود خواهیم داد.

در بخش پرونده ویژه گزارش نیز به بررسی وضعیت سیمان تهران با نماد ستران پرداخته شد.

سیمان تهران، از بزرگ‌ترین واحدهای تولید سیمان کشور که از نرخ‌های جذاب فروش سیمان در تهران بهره می‌برد: سیمان تهران با ظرفیت موثر 7.1 میلیون تن سیمان، نام خود را در زمره هلدینگ‌های سیمانی کشور قرار داده است. کسری کلینکر در این شرکت علیرغم بهبود نسبی در سال جاری، در میان‌مدت حل‌شدنی به نظر نمی‌رسد و چشم‌انداز افزایش نرخ حامل‌های انرژی در صنعت سیمان، دیگر عامل کاهش سودآوری این شرکت است. سیمان تهران در میان مدت توانایی محقق کردن سود خالص 23 میلیون دلاری را خواهد داشت و سرمایه‌گذاری در این شرکت با افق 4 ساله، نرخ بازده دلاری 15 درصدی نصیب سرمایه‌گذاران خواهد کرد.

اخبار مرتبط
پیشنهاد سردبیر